,پست قبلی رو در حالت بیماری نوشتم و باید بگم هنوز هم مریضم علی رغم اینکه سه بار دکتر رفتم و یک بار سرم و چهار بار آمپول زدم و انواع درمان‌های خانگی و غیر خانگی رو هم امتحان کردم. یعنی الان تقریبا یک ماهه که مریضم. مدل بیماریم هم اینطوریه که یه روز خوب میشم و دوباره از روز بعدش علائم برمیگرده. یعنی دیگه خسته شدم از مریضی و دکتر رفتن و ...
هفته پیش مادر و خواهر احسان خونه مون بودن. خوب بود به ویژه از این جهت که گل پسر هر روز خونه میموند و دردسر مهد بردن و آوردن نداشتم ولی خب خسته هم شدم، به هر حال آدم راحت نیست. یعنی شاید یک دلیل خوب نشدنم این بود که استراحت چندانی نداشتم و کلا روال زندگیم به هم ریخته بود.
البته این هفته از فرصت بودنشون استفاده کردیم و یه روز بعد از مدتها رفتیم تئاتر. خرس بزرگ که برداشتی از نمایش خرس چخوف بود. کلا هیچ نمایشی به اندازه تئاترهای چخوف به دل من نمیشینه. اینم قشنگ بود. توی خانه هنرمندان اجرا می‌شد و دیدن این فضا هم بعد از مدتها برام جالب بود و البته بیشتر احساس پیری کردم.
اخبار دیگه اینکه خانواده تیبو خیلی خوب و قشنگه. البته ته ذهنم این بود که تا پایان مهر جلد اول رو تموم کنم که خب تقریبا یک سومش باقی مونده ولی بازم با مریضی و داستانهای این مدت به نظرم خیلی خوب جلو رفتم.
سریال شلدون جوان رو دارم میبینم.
مدتیه که با چت جی پی تی مکالمه انگلیسی تمرین میکنم و خیلی خوبه به نظرم. یعنی راستش یه مدت تو ذهنم بود که یه دوره مکالمه برم واسه اینکه کمی تقویت بشم بعد دیدم واقعا فراهم کردن زمان و شرایط کلاس رفتن برام سخته و به ذهنم رسید از چت جی پی تی کمک بگیرم. البته اینم بگم که عوض شدن شرایط کاریم هم در این تصمیم موثر بوده و الان مدتیه که باید توی جلسه های انگلیسی شرکت کنم و به نظرم از اون چیزی که تصور میکردم بهتر بوده.
امشب تولدمه. راستش اصلا حس و حال تولد ندارم. احسان اصرار داشت کادو بگیره که امروز رفتیم کتابفروشی دم خونه و اتاق شماره ۶ رو خریدم.
توی کافه ام در حال قهوه خوردن.
این جمله میتونه خیلی رویایی و آرامش بخش باشه ولی پشت صحنه ماجرا اینه که از سه شنبه هفته قبل دقیقا وقتی پشت فرمون بودم و از اداره برمیگشتم(و بماند که کلا سه شنبه هفته پیش چه روز مزخرف و سختی بود) حس کردم گلوم درد میکنه و خشک شده گل پسر هم البته تب و سرفه داشت. من دردم خیلی زیاد نبود از اونا بود که با چای و دمنوش و اینجور چیزا خوب میشه ولی خب نشون به اون نشون که هنوز درگیرم و علی رغم یه بار دکتر رفتن و اینکه دکتر دیروز رو برام استراحت نوشت همچنان درد دارم و مریضم و حتی بدتر هم شده ام. فقط هم گلودرده و هیچ چیز دیگه ای نیست نه بدن درد نه عطسه نه آبریزش و ...
خلاصه امروز دیدم دیگه صدام درنمیاد اصلا اومدم استعلاجی دیروز رو به دکتر اداره بدم که تایید کنه که بهش گفتم هنوز درد دارم و اونم معاینه کرد و دید اوضاعم خیلی خرابه و دو روز دیگه هم استراحت نوشت البته با یه سرم پر و پیمون.
خلاصه پشت صحنه کافه بودن الان اینه که اومدم قبل از گرفتن داروها و سرم زدن یه چیزی بخورم گلوم کمی نرم بشه.
خلاصه پاییز قشنگ ما اینجوری شروع شد با مریضی عجیب غریب. جالبه که از اول مهر من اضطراب جدیدی پیدا کرده بودم و حتی توی دفترچه ام نوشتم که اگه گل پسر مریض بشه من با این دست تنهایی و دشواری مرخصی گرفتن چکار کنم. زد و همون دو روز بعدش ناچار شدم یه هفته مرخصی بگیرم. اینه که میگن العبد یدبر و الله یقدر.
.
در راستای اهمیت کمک گرفتن، هفته دیگه میخوام مادر شوهرم رو بیارم تهران یه هفته پیش گل پسر باشه و احتمالا آبان هم مامانم بیاد. شاید هم توی محل کار اداره ام رو عوض کنم و برم یه جای کم کار تر. یعنی مدیرمون عوض شده و میخوام به این مدیر جدید بگم اگه کار زیاد باشه میرم.
چندتا یادداشت نسبتا طولانی نوشته بودم از حال و روز این ایامم که همه به دلایل مختلف نصفه کاره موند و هر بار هم صفحه رو باز کردم که تکمیلشون کنم باز فرصت نشد. دیدم دیگه این خودش داره به مانع تبدیل میشه گفتم لااقل چند خط همینطوری بنویسم از شروع پاییز قشنگم.
این مدت یک سری چکاپهای مهم سلامتی مثل آرمایش خون و ادرار و پاپ اسمیر و سونوگرافی و ... رو انجام دادم و خدا رو شکر همه خوب بود. البته که همچنان مشکل قند و چربی هست هرچند نسبت به آزمایش قبلی، عدد چربی نصف شده ولی خب بازم بالاست.
یه عفونت ادراری خیلی وحشتناک گرفتم با خونریزی زیاد طوری که عصر جمعه هفته پیش یه لحظه احساس کردم همه چیز تموم شده و حتی یه سری خوراکی برای گل پسر آماده کردم تا اگر اتفاقی برای من افتاد سرگردون نباشه.
اما مهمتر از همه اینکه پاییز خوب و قشنگم شروع شده و آیین خانواده تیبو خوانی آغاز شد.در رو هفته پیش تموم کردم و دوستش داشتم. به نظرم حد مطلوب ترکیب رئال و سورئال رو داشت و به ویژه یه جورایی منو یاد فیلم جنگل پرتقال انداخت که فیلم محبوب منه و نشستم دوباره هم دیدمش.
حالا بریم برای شبهای بلند پاییز که قراره توش خانواده تیبو بخونم. تو همین دو سه روز خیلی خوب جلو رفته. خیلی روان و شیرینه و میخوام آروم و باحوصله بخونم و حتی تا پایان سال طول بکشه.
سریال آمبر براون رو دارم میبینم. کتابهاش رو خیلی دوست داشتم. سریالش هم شیرینه.
.
عنوان پست آغاز یکی از کتابهای گل پسره