,پست قبلی رو در حالت بیماری نوشتم و باید بگم هنوز هم مریضم علی رغم اینکه سه بار دکتر رفتم و یک بار سرم و چهار بار آمپول زدم و انواع درمان‌های خانگی و غیر خانگی رو هم امتحان کردم. یعنی الان تقریبا یک ماهه که مریضم. مدل بیماریم هم اینطوریه که یه روز خوب میشم و دوباره از روز بعدش علائم برمیگرده. یعنی دیگه خسته شدم از مریضی و دکتر رفتن و ...
هفته پیش مادر و خواهر احسان خونه مون بودن. خوب بود به ویژه از این جهت که گل پسر هر روز خونه میموند و دردسر مهد بردن و آوردن نداشتم ولی خب خسته هم شدم، به هر حال آدم راحت نیست. یعنی شاید یک دلیل خوب نشدنم این بود که استراحت چندانی نداشتم و کلا روال زندگیم به هم ریخته بود.
البته این هفته از فرصت بودنشون استفاده کردیم و یه روز بعد از مدتها رفتیم تئاتر. خرس بزرگ که برداشتی از نمایش خرس چخوف بود. کلا هیچ نمایشی به اندازه تئاترهای چخوف به دل من نمیشینه. اینم قشنگ بود. توی خانه هنرمندان اجرا می‌شد و دیدن این فضا هم بعد از مدتها برام جالب بود و البته بیشتر احساس پیری کردم.
اخبار دیگه اینکه خانواده تیبو خیلی خوب و قشنگه. البته ته ذهنم این بود که تا پایان مهر جلد اول رو تموم کنم که خب تقریبا یک سومش باقی مونده ولی بازم با مریضی و داستانهای این مدت به نظرم خیلی خوب جلو رفتم.
سریال شلدون جوان رو دارم میبینم.
مدتیه که با چت جی پی تی مکالمه انگلیسی تمرین میکنم و خیلی خوبه به نظرم. یعنی راستش یه مدت تو ذهنم بود که یه دوره مکالمه برم واسه اینکه کمی تقویت بشم بعد دیدم واقعا فراهم کردن زمان و شرایط کلاس رفتن برام سخته و به ذهنم رسید از چت جی پی تی کمک بگیرم. البته اینم بگم که عوض شدن شرایط کاریم هم در این تصمیم موثر بوده و الان مدتیه که باید توی جلسه های انگلیسی شرکت کنم و به نظرم از اون چیزی که تصور میکردم بهتر بوده.
امشب تولدمه. راستش اصلا حس و حال تولد ندارم. احسان اصرار داشت کادو بگیره که امروز رفتیم کتابفروشی دم خونه و اتاق شماره ۶ رو خریدم.
توی کافه ام در حال قهوه خوردن.
این جمله میتونه خیلی رویایی و آرامش بخش باشه ولی پشت صحنه ماجرا اینه که از سه شنبه هفته قبل دقیقا وقتی پشت فرمون بودم و از اداره برمیگشتم(و بماند که کلا سه شنبه هفته پیش چه روز مزخرف و سختی بود) حس کردم گلوم درد میکنه و خشک شده گل پسر هم البته تب و سرفه داشت. من دردم خیلی زیاد نبود از اونا بود که با چای و دمنوش و اینجور چیزا خوب میشه ولی خب نشون به اون نشون که هنوز درگیرم و علی رغم یه بار دکتر رفتن و اینکه دکتر دیروز رو برام استراحت نوشت همچنان درد دارم و مریضم و حتی بدتر هم شده ام. فقط هم گلودرده و هیچ چیز دیگه ای نیست نه بدن درد نه عطسه نه آبریزش و ...
خلاصه امروز دیدم دیگه صدام درنمیاد اصلا اومدم استعلاجی دیروز رو به دکتر اداره بدم که تایید کنه که بهش گفتم هنوز درد دارم و اونم معاینه کرد و دید اوضاعم خیلی خرابه و دو روز دیگه هم استراحت نوشت البته با یه سرم پر و پیمون.
خلاصه پشت صحنه کافه بودن الان اینه که اومدم قبل از گرفتن داروها و سرم زدن یه چیزی بخورم گلوم کمی نرم بشه.
خلاصه پاییز قشنگ ما اینجوری شروع شد با مریضی عجیب غریب. جالبه که از اول مهر من اضطراب جدیدی پیدا کرده بودم و حتی توی دفترچه ام نوشتم که اگه گل پسر مریض بشه من با این دست تنهایی و دشواری مرخصی گرفتن چکار کنم. زد و همون دو روز بعدش ناچار شدم یه هفته مرخصی بگیرم. اینه که میگن العبد یدبر و الله یقدر.
.
در راستای اهمیت کمک گرفتن، هفته دیگه میخوام مادر شوهرم رو بیارم تهران یه هفته پیش گل پسر باشه و احتمالا آبان هم مامانم بیاد. شاید هم توی محل کار اداره ام رو عوض کنم و برم یه جای کم کار تر. یعنی مدیرمون عوض شده و میخوام به این مدیر جدید بگم اگه کار زیاد باشه میرم.
چندتا یادداشت نسبتا طولانی نوشته بودم از حال و روز این ایامم که همه به دلایل مختلف نصفه کاره موند و هر بار هم صفحه رو باز کردم که تکمیلشون کنم باز فرصت نشد. دیدم دیگه این خودش داره به مانع تبدیل میشه گفتم لااقل چند خط همینطوری بنویسم از شروع پاییز قشنگم.
این مدت یک سری چکاپهای مهم سلامتی مثل آرمایش خون و ادرار و پاپ اسمیر و سونوگرافی و ... رو انجام دادم و خدا رو شکر همه خوب بود. البته که همچنان مشکل قند و چربی هست هرچند نسبت به آزمایش قبلی، عدد چربی نصف شده ولی خب بازم بالاست.
یه عفونت ادراری خیلی وحشتناک گرفتم با خونریزی زیاد طوری که عصر جمعه هفته پیش یه لحظه احساس کردم همه چیز تموم شده و حتی یه سری خوراکی برای گل پسر آماده کردم تا اگر اتفاقی برای من افتاد سرگردون نباشه.
اما مهمتر از همه اینکه پاییز خوب و قشنگم شروع شده و آیین خانواده تیبو خوانی آغاز شد.در رو هفته پیش تموم کردم و دوستش داشتم. به نظرم حد مطلوب ترکیب رئال و سورئال رو داشت و به ویژه یه جورایی منو یاد فیلم جنگل پرتقال انداخت که فیلم محبوب منه و نشستم دوباره هم دیدمش.
حالا بریم برای شبهای بلند پاییز که قراره توش خانواده تیبو بخونم. تو همین دو سه روز خیلی خوب جلو رفته. خیلی روان و شیرینه و میخوام آروم و باحوصله بخونم و حتی تا پایان سال طول بکشه.
سریال آمبر براون رو دارم میبینم. کتابهاش رو خیلی دوست داشتم. سریالش هم شیرینه.
.
عنوان پست آغاز یکی از کتابهای گل پسره
الان که بیخواب شده ام و گل پسر خوابه، گفتم چندتا از تحولات جدیدش رو بنویسم که یادم بمونه، به ویژه بعدا که اینا رو میخونم برام خیلی لذت بخشه. گل پسر از دو سالگی به بعد شدیدا فاز استقلال داره یعنی هرکاری رو میخواد خودش انجام بده که در کل خوبه ولی خب گاهی روی مخ هم هست. به جای "خودم"، میگه "منم"، یعنی هر کاری میخوای براش انجام بدی میگه "منم" و میخواد خودش انجام بده.
مثلا قبلا خودم دستاش رو میشستم و قشنگ کف مالی و تمیز میکردم ولی خب الان میگه خودم انجام بدم و فقط خیس و گربه شور میکنه البته.
دیگه اینکه غذا رو باید خودش بخوره. تا الان عموما غذاهای خشک رو با دست یا چنگال خودش می‌خورد اغلب ولی الان با قاشق هم دوست داره خودش بخوره و یک قاشق رو که پر میکنه تا برسونه به دهانش، خون به جیگر میشم و در عمل هم نصف محتویات قاشق به دهانش میرسه و نصفش میریزه. دیشب عدسی داشتیم و برای اولین بار خواست خودش غذای نسبتا رقیق رو با قاشق بخوره و با ریخت و پاش فراوان، موفق شد.
در کل از این پروسه راضی ام، هرچند زحمتم چند برابر شده.
دیروز اتاقش رو مرتب کردم و اغلب اسباب بازی ها رو که توی قفسه دم دستش بود به کمد منتقل کردم و فقط چندتا رو باقی گذاشتم چون حس کردم اینقدر این اسباب بازی ها دم دستش بوده که دیگه لذتی نمیبره و صرفا شلوغ بودن قفسه ها باعث شده تمرکزش کم بشه. حتی توپ ها و ماشین ها رو کم کردم . حالا تصمیم دارم روزی یکی دو تا رو براش بیارم تا بتونه با تمرکز بازی کنه مثلا یه ربع لگو بازی کنه یا نقاشی بکشه یا برج بسازه و ... به نظرم اینجوری بیشتر لذت میبره و تمرکزش بیشتر میشه.
دیروز برای اولین بار بهش خمیربازی دادم و خودمم کنارش کلی بازی کردم و چیز میز ساختم. اونم اول کمی حس تعجب داشت ولی کم کم خوشش اومد.
دیگه اینکه یه خانه بازی دم خونه مون هست که تازه کشفش کردیم. خیلی بزرگ و خوبه ولی خب مثلا پنجشنبه جمعه ها تعطیله و کمتر میتونیم بریم. ولی احسان چند بار گل پسر رو برده، بعد من توی کانال این خانه بازی عضوم و اون روز دیدم عکس احسان و گل پسر رو گذاشته مثلا به عنوان پدر مهربون و این حرفا. خلاصه که بچه ام داره به چهره سرشناسی در محله تبدیل میشه. البته بماند که مادر اگه صد بار بچه رو ببره اینور اونور به چشم کسی نمیاد ولی بابا اگه ببره تبدیل میشه به پدر مهربون.
همینا دیگه، دوست دارم ثبت کنم این لحظات رو. چون به ویژه خودم این چند وقت چندبار پست‌های قبلی رو خوندم و دیدم چه خوبه که ثبت کردم.
در حال حاضر ذهنم خیلی درگیر از پوشک گرفتنه و یه پروژه وحشتناک برام به نظر میرسه.
از جمله لذت‌های زندگی برای من خوردن پاستیل در حین کتاب خوندنه و الان این لذت برام مهیاست و میخوام بعد از این پست برم سراغش. به دلیل مضرات پاستیل، اصولا قانونم اینه که فقط از دو جا میخرم یعنی فقط وقتی باغ کتاب یا شهربازی شاپرک بریم به خودم اجازه میدم بخرم و خب امروز صبح باغ کتاب بودیم و بنابراین تونستم بخرم. بعد از این پست میخوام برم ادامه کتاب در رو بخونم با پاستیل عزیزم. در خیلی سریع و روان پیش میره ولی من متاسفانه کمی کند شدم در خوندن. البته هفته پیش واقعا هفته سختی برای من بود و یک تصمیم بسیار مهم رو باید میگرفتم و مهم تر اینکه باید این تصمیم رو برای محل کارم توجیه میکردم و این خیلی انرژی زیادی ازم گرفت. البته خدا رو شکر در نهایت همه چیز خیلی بهتر از اونچه تصور میکردم پیش رفت. حالا که ذهنم خلوت تر شده دوباره باید برگردم روی ریل. به ویژه که حتما میخوام اول مهر که اتفاقا چهارشنبه است و من تعطیلم، خانواده تیبو رو شروع کنم.
چند روز پیش برای گل پسر به دفتر نقاشی خریدم از دم اداره و دو سه باری باهم نقاشی کشیدیم البته من کشیدم و ایشون خط خطی کرده ولی همین پروسه خیلی برام لذت بخشه. اصلا یه جورایی من هدفم از بچه دار شدن این بود که باهاش نقاشی بکشم. بعد خیلی جالبه که دیروز برای چکاپ دوسالگی بردمش مرکز بهداشت و یه لیست سوالات مربوط تکامل دادن و دیدم چندتاش مربوط به نحوه نقاشی کشیدن بچه است نگو اصلا باید باهاش این کار رو انجام می‌دادیم تا حالا.
خودمم دیروز صبح زود رفتم آزمایش دادم. گفته بودم اوایل مرداد از دکتر زنانم وقت گرفته بودم و واسه ۳۱ شهریور وقت داد؟ حالا تازه چند روز پیش از مطبش زنگ زدن که خانم دکتر داره میره مسافرت و نوبتت کنسل شده و ۹ آبان بیا. دیگه منم از یه دکتر دیگه وقت گرفتم برم چکاپ.
یکشنبه ۲۲ شهریور دهمین سالگرد ازدواج ماست. سال ۹۵ عقد کردیم، روز عید قربان بود.توی این ده سال خیلی خیلی زیاد بالا و پایین داشتیم و اتفاقات عجیب غریبی رو پشت سر گذاشتیم ولی در مجموع از زندگی ام راضی ام .
خیلی خوشحالم از اومدن پاییز. من عاشق ظهرهای پاییزی ام. بوی دانشگاه و درس داره برام.